مردم گمان میکنند که اگر کسی رنج میبرد برای این است که مثلا معشوقش یک روزه مرده است. و حال آنکه رنج حقیقی او جدیتر از این است: رنج میبرد چون میبیند که غصه هم دوام ندارد. حتی درد بیمعنی است. «آلبر کامو»

اون پنج ثانیه عزیز رو اون پنج ثانیه لعنتی رو هزار بار پلی کردم؛ صدات صدات صدات ...

شما میتوانید از این تگهای html استفاده کنید: <b> یا <strong>، <em> یا <i>، <u>، <strike> یا <s>، <sup>، <sub>، <blockquote>، <code>، <pre>، <hr>، <br>، <p>، <a href="" title="">، <span style="">، <div align="">

ای سرزمین! کدام فرزندها، در کدام نسل، تو را آزاد، آباد و سربلند؛ با چشمان باور خود خواهند دید؟ ای مادر ما، ایران! جان زخمی تو در کدام روز هفته التیام خواهد پذیرفت؟ چشمان ما به راه عافیت تو سفید شد؛ ای ما نثار عافیت تو! محمود دولتآبادی

دل من پاره گشت از غم نه زان گونه که به گردد و گر جانان بدین شادست یا رب پاره تر بادا |امیرخسرو دهلوی| متاسفانه مرورگر شما، قابیلت پخش فایل های صوتی تصویری را در قالب HTML5 د

خواب خواب خواب او غنوده است روی ماسه های گرم زیر نور تند آفتاب از میان پلکهای نیمه باز خسته دل نگاه میکند جویبار گیسوان خیس من روی سینهاش روان شده بوی بومی تنش در تنم وزان شده. خسته دل نگاه میکنم؛ آسمان به روی صورتش خمیده است دست او میان ماسه های

یک مغز ندارم. دو تا دارم. یکی متجدد و مدرن، اون یکی سنتی و عقب مونده. اون مدرنه به آزادیت احترام میذاره، از گذشت و بزرگواریش سرمسته، با ظرافت از خودش شعور و درک نشون میده. اما اون یکی میخواد که فقط مال من باشی، حاضر نیست تو رو با کسی شریک شه، با اول

دوری بین من و تو دوری باغ و تماشاست دوری بین من و تو دوری ماهی و دریاست

به تصویرت نگاه میکنم. به تو فکر میکنم. سعی میکنم صدات رو توی ذهنم مجسم کنم. شبیه خوابی. انگار واقعی نیستی. گریهم میگیره. خیلی دوری. خیلی دور موندم ازت. انگار که هیچوقت نبودی. انگار که واقعی نبودی. مدام تکرار میکنم؛ صدام کن. صدام کن..

ای متناقض ابدی که سادگی روحت به پیچیدگی همه عقایدت میچربید. ای آشنای من در باغهای بنفشِ جنون و بوسه. رضا براهنی

یک بار هم از «گریه کردن» گفتی؛ گفتی که گریه نمیکنی هیچوقت. من هم گفتم؛ به قول فاضل نظری «آدم تنها خلیفه خدا روی زمین است، امپراتوری که گاهی باید برگردد به آخرین سلاح اش، و سلاح او گریه است.» آخرین سلاح تو به گمانم سکوت است. و من هنوز مثل گذشته به گریه پناه میبرم.

درنهایت آدم بتواند از دردِ عشق، دلتنگی، فراق یا امثالهم بنویسد. اینها گفتنی هستند، کمی که با عنصر ادبیات تلفیق شوند و چاشنی زیبایی به خود بگیرند قابل بیاناند. اغلب شنونده هم دارند. اما خیلی از دردها تکلیفشان مشخص نیست. انقدر تلخ و زهرمار اند که با هیچ چاشنی ای قابل تعارف کردن به مخاطب نیستند. همینها...

من دلتنگ تو شدهام و «سخن از پیوند سست دو نام و همآغوشی در اوراق کهنه یک دفتر نیست سخن از گیسوی خوشبخت من است با شقایقهای سوخته بوسه تو و صمیمیت تنهامان ، در طراری»* من باز دلتنگ تو شدهام و چهارصد و شش عدد کمی نیست. بسه برگرد. *فروغ فرخزاد

قصههای عشقی معاصر تو اتاق امانتی رفقا شروع میشه، با درد بیجایی و سرگردونی تو خیابونا ادامه پیدا میکنه و تو تاکسی هم نمیدونم بلاخره تموم میشه یا همینطور پا در هوا میمونه. /بهمن فرسی/ متاسفانه مرورگر شما، قابیلت پخش فایل های

إنّی رأیتُ دهراً مِن هجرکَ القیامةإنّی رأیتُ دهراً مِن هجرکَ القیامة إنّی رأیتُ دهراً مِن هجرکَ القیامة

در جوابِ نیلوفر عزیز که پرسیده بود اگر معشوقتان را داشتید چه کار میکردید؛ اگر داشتمت؟ آنقدر که تو عمیق در تار و پود جانم ریشه دواندهای. آنقدر که از هر عشق و احساسی سیرابم. که هیچ حفرهای در قلبم وجود ندارد، مگر ندارمت؟ پس داشتن چگونه است؟ وقتی تنها مزه مزه کردن هجای شیرین نام تو بر لبانم کافیست

غم یار و غم یار و غم یار ... متاسفانه مرورگر شما، قابیلت پخش فایل های صوتی تصویری را در قالب HTML5 دارا نمی باشد. توصیه ما به شما استفاده از مروگرهای رایج و بروزرسانی آن به آخرین نسخه می باشد با این حال ممکن است مرور

بیا ماچت کنم عهدی ببندیم یار.. متاسفانه مرورگر شما، قابیلت پخش فایل های صوتی تصویری را در قالب HTML5 دارا نمی باشد.توصیه ما به شما استفاده از مروگرهای رایج و بروزرسانی آن به آخرین نسخه می باشدبا این حال ممکن است مرورگرتان توسط پلاگین خود قابلیت پخش این فایل را برای تان فراهم آورد. param name="Au

«بگذار برود!» این به خیال مرگان آسان میآمد. فقط به زبان خیال. چون او در هیچ دوره عمر خود، این جور که در این دم، با شویش احساس یگانگی نکرده بود. ناگهان چیزی را گم کرده بود که درست نمیتوانست بداند چیست؟ به نام شوی بود سلوچ اما به حس، چیزی دیگر. شاید بشود گفت نیمی از خود مرگان گم شده بود؟ نمیدانست.

مرا بشنو از دور، دلم میخواهدت...