شوری در سر

نامههایی که پشت سر هم از طرف مولود برای پدرش نوشته میشد، خصوصا با توجه به موضوع کلی آنها، آرام آرام مولود را بر آن داشت که اصولا میتوان با نوشتن از کسی چیزی خواست. از دید مولود که تازه از تحصیلات ابتدایی فارغ شده بود، این خواستن، «خواستن چیزی از کسی که در دوردستهاست آن هم از طریق مکاتبه»٬ در سه چیز مصداق مییافت:

۱. آنچه آدمی واقعا میخواهد، و اغلب از هویت آن هیچ آگاهی ندارد.

۲. آنچه به کلام میخواهد و تازه تا به کلام میآید آدمی از هویت آن فقط اندکی آگاهی مییابد.

۳. جوابنامه یا عامتر از آن خود نامه، که در واقع از حاصل جمع دو مورد پیشین به وجود آمده اما خود فارغ از هر چیزی در حکم یک موجود به متنی سحرآمیز تبدیل میشود.

اُرهان پاموک

پینوشت: راستی با این نامهها و نوشتههای آشفته و پراکنده من از تو چه خواسته و میخواهم عزیزدل؟