قدرش را میدانم

همه آدمها یک نقطه آرامشی دارند، یک مأمن، یک امنیت خاطر، یک جایی که از همه دنیا جداست. که انگار نه انگار این مکان و این نقطه در بطن یک زندگی پر کشمکش و پر از تلخی و سختی است.

یک جایی، یک نوری، یک امنیتی که آدم را حتی شده برای چند ساعت از تمام دغدغهها و مشکلاتش دور میکند، حافظهاش را حتی شده برای مدت زمان کوتاهی خالی میکند. انگار که هیچ اتفاق بدی آن بیرون نمیافتد، انگار که جهان به آرامی و در سکوت به هستیاش ادامه میدهد.

هر آدمی حق دارد با وجود همه غمها و دغدغههایش چنین مأمنی در زندگی داشته باشد. که رها از همه قیل و قالها بخندد.

برای من این امنیت خاطر کنار آدمهاییست که انگار یک محبت بیچشمداشت، یک رفاقتِ واقعی، یک صمیمتِ امن میانشان جاریست که اندوه و مشکلاتم را بیرون این دایره جا میگذارم و کنارشان به آسودگی میخندم.

کسانی که کلمههای رئیس و همکار و دوست و همکلاسی برایشان کم است و نمیدانم به چه اسمی میشود توصیفشان کرد، شاید بشود بهشان گفت رفیق. یک رفیق واقعی و امن.

میدانید کار کردن یک بخش زندگی است اما لذت کار کردن در یک چنین جمع همدل و باآرامشی به اعتقاد من یکی از مهمترین سرمایههای زندگی است. خوش به حال من و آدمهایی که این حس و حال را هر روز تجربه میکنند.